Çocukluk yıllarımda videolar yeni çıkmışken Küçük Emrah filmlerini apartman komşularımızla birlikte seyrederdik. Ben onlarla hiç ağlamazdım. Gece olup da yatağıma yattığımda filmi tekrar aklıma getirir, bütün içime akıttığım gözyaşlarımı hoyratça savurur ve o filmlere beş basan senaryolar yazardım...
Çok cici, hoş ve canayakın bir kızla beraberim. Evlenmeyi de aklımdan geçirmedim değil. Fakat ne yazık ki ailesi gayet sofu ve dindar. Benim gibi bir ateisti asla kabul etmezler. Zaten varlığımdan haberleri bile yok. Bir delilik yapıp kızı kaçırsam mı diyorum ama böylesi alaturka davranışları kendime yakıştıramıyorum. Karizmayı çizdirmek istemiyorum. Zaten ara sıra kaçamaklar yaptığım da oluyor. Zavallıcığın hiçbir şeyden haberi yok. Ne yapacağıma karar veremiyorum.
Tenis izlemeyi seviyorum. Ancak son yıllarda bu sevgimin artmasında Maria Sharapova'nın katkısı inkar edilemez. Kadın topa her vuruşunda öyle bir inliyor ki, set boyunca O'nunla seks yaptığımızı düşünüyorum.
Yaşımı tam hatırlayamadığım bir zamandan beri sanki duygularımı aldırmış gibiyim. Özellikle acı, üzüntü, vicdan azabı, pişmanlık, korku, panik gibi duygular sanki cımbızla tek tek toplanmış. Zevk, sefa, keyif için yaşıyorum resmen; dünya yansa umrumda olmayacak. Gözümün önünde birini doğrasalar gözümü kırpmadan izleyebilirim sanırım. Tüm dünyaya gol atmak istiyorum! Sadece sonsuz bir hıncım var bana ait.
Ofislerine veya evlerine gittiğim bütün arkadaşlarımın, akrabalarımın duvara astıkları resimler düzgün duruyor. Sayemde tabii!
İsim:
kadrosuz Şehir:
Diyarbakır Yaş:27 Cinsiyet: Bay
Önümde yürüyen kıza ağza alınmayacak kelimelerle laf atan insan bozmasına müdahale ettiğim için pişman değilim. O insan bozmasının birkaç metre ötesinden sürpriz bir şekilde ortaya çıkan, eni boyuna eşit çam yarması arkadaşından dayak yediğim için de pişman değilim. Beni pişman eden tek şey, ben dayak yerken laf atılan kızın oralı bile olmaması. Dönüp arkasına bile bakmadı ya! Nankörlüğün böylesine ilk kez şahit oluyorum. Bu olaydan sonra kadınlara bakış açım tamamen değişti artık. Pişmanım, hem de çok. Demek ki sisteme ayak uydurmak, duyarsız kalmak gerekiyormuş. Kesin kararlıyım. Bir daha laf atanla laf yiyenin arasına girersem iki olsun!
İsim: kpsssgazisi Şehir: İstanbul Yaş:25 Cinsiyet:Bayan
Lisedeyken birisine aşıktım. Her gece önce ortamı bir güzel hazırlar; peçeteleri alır, camı açar, kollarım acımasın diye camın mermerinin üzerine bir yastık koyar, bir de duygusal şarkılar çalan bir radyo açar; sonra da saatlerce ağlardım. Hey gidi gençliğim hey...
Lokumu ekmek arası dürüm şeklinde yiyen Fahri'yi, bazen '"Çocuklar yeteeer artık!" dediğimde "Efendim öretmenimm" diyen Yeter'i, "De mi öretmenim bu sınıfta iki renk var; biri sen(yeşil), biri de ben pempe" diyen Pembe'yi, "Sen olmadan ben oynamam!" diyen Gülemine'yi, sınıfta sürekli bakıştığımız Mutlu'yu, "Biliyon mu öretmenim anamınan babam kavga ettiler, babam anama çaldı çallldıı(dayak attı),çok ağladım ben'" diyen, anne babasını her gün anlatıp dizimden inmeyen Zerda'yı; ekmek,peynir ve zeytinini hep benimle paylaşan Uğur'u, "Ben laylaya(yayla) gitmek zorundayım öretmenimm, oraya taşunduk, daaa gelemicem!" diyen Beyzanur'u, her gün usanmadan "Öretmenimm ne zaman ders yapacuk?" diyen Mert'i, sınıfta ara sıra çocuklara söylediğim türküler sırasında "'Heleee öretmenim bi de davul zurna sesi yap da iki oynayak" diyen Sibel'i, saçlarım dalgalı olduğu halde "Neden hiç saçını d(t)aramıyon öretmenim?" diyen Melike'yi; yani bütün öğrencilerimi çokkkk özledim!
İsim: lady_di Şehir:
İzmir Yaş: 24 Cinsiyet: Bayan
Ablamın, işyerinin kuruluş yıldönümü yemeğindeki davette insan kaynakları müdürü ile dans etmeme izin verme nedeni, kedisinin yakalayıp kendisine getirdiği sinekleri hediye olarak algılayıp kitap aralarında hatıra olarak sakladığını söylemekle tehdit etmemdir.
İsim: söylemem Şehir:
İstanbul Yaş:27 Cinsiyet: Bayan
İş hayatına başladığım kurumsal bir şirketten gururum kırılarak ayrıldım. Şimdi bir yandan orada çalışırken arkadaş olduğum insanlar beni arayıp sormuyorlar diye üzülüyorum, bir yandan da hiçbiriyle görüşmek istemiyorum eski defterler açılacak diye. Eski idealist, iş bitirici, çalışmayı seven halimden de eser kalmadı. En verimli olabilecek zamanımda kariyerimi ve onurumu çiğneyenlerden ben hesap soramıyorum, inşallah Allah'ım sorsun...
